Bodźce równoważne

Zjawisko występowania danej reakcji w odpowiedzi na bodźce nowe, podstawione zamiast dawnych, określa się w nieco innych kontekstach treściowych jako fakty „generalizacji”. Pojęcie to pochodzi z badań Pawłowa nad warunkowaniem. Fakty te można również zaliczyć do zjawisk transferu (str. 318), ponieważ nawyk wytworzony w jednych warunkach przenosi się tu na inne bodźce czy na inne warunki.

Metodę bodźców równoważnych wprowadził Klüver (1931). Celem jego było – według niego samego – stwierdzenie, „jakie cechy sytuacji działającej jako bodziec są czynnikami pierwotnymi, wpływającymi na zachowanie się”. Eksperyment jego składał się z dwóch części, ćwiczenia i badań właściwych. W serii ćwiczebnej zwierzę uczyło się reagować dodatnio w sposób systematyczny na jeden z dwóch bodźców. W dalszych badaniach podstawiano zamiast tych bodźców dwa inne celem stwierdzenia, czy zwierzę będzie stale reagować dodatnio na jeden z nich. Badania przeprowadzono na małpach, za podniety służyły dwa pudełka, do których przymocowano pięciostopowe (1,90 m) sznurki. Małpa mogła przyciągnąć pudełko do klatki za pomocą sznurka. W czasie ćwiczeń wstępnych pokarm znajdował się tylko w jednym pudełku, przy badaniach właściwych w obu. Aby nie dopuścić do zaniku wyuczonego odróżniania, powtarzano od czasu do czasu ćwiczenia wstępne po dłuższej serii prób właściwych. Opiszemy kilka eksperymentów, zreferowanych (przez Kluvera krótko w 1932 r., a obszerniej w 1933 r. ‚

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>