Blackwell i Schlosberg i ich badania

Prawdopodobnie omyłka, poprzednio podano, że najwyższy ton w doświadczeniu Hovlanda wynosił nie 1967, lecz 1937 drg./sek. (Przyp. tłum.). To jest wzmacniany był każdorazowo zarówno ton zasadniczy, jak i tony dodatkowe. (Przyp. tłum.). śnie warunkach i stwierdzi! niemalże jednolitą generalizację, tj. „gradient plaski”. Najwidoczniej kształt gradientu generalizacji zależy od metody, za pomocą której przeprowadza się ćwiczenie. Zależy on zresztą również od tego, jakich odstępów używamy w skali bodźców. Wskazuje na to fakt, że przy oktawie (984 drg./sek.) poniżej zasadniczego Sw (1967 drg./sek.) reakcja okazała się wyraźnie większa niż przy bodźcu nieco bardziej zbliżonym do Sw (1000 drg./sek.). Wynik ten pozwala przypuszczać, że kształt gradientu generalizacji może zależeć od tego, czy do badania wybierzemy znane badanym interwały muzyczne. Z uwagi na te komplikacje Humphreys ostrzega przed wysnuwaniem zbyt pośpiesznego ostatecznego wniosku, że gradient generalizacji jest zawsze negatywnie przyspieszony.

Większe reakcje na oktawę niż na tony pośrednie otrzymano przy badaniu generalizacji nie tylko u ludzi wyrobionych muzykalnie. Blackwell i Schlosberg (1943) stwierdzili analogiczne fakty u szczurów. Najwidoczniej w zjawiskach tych mamy do czynienia z pewnym podstawowym mechanizmem nerwowym. Dlatego też wysokość tonów nie jest dobrym wymiarem zmysłowym, jeśli chcemy wykryć zasadniczy kształt gradientu generalizacji. Hovland (1937 b) próbował zastosować dźwięki o różnej donośności w odstępach po 50 I.d.r. i stwierdził, że gradient ma wówczas kształt nieznacznie wklęsły. Gdy jednak skalę bodźców poprawiono, mianowicie odstępy ujęto w sonach (str. 350, t. I), które stanowią lepiej uzasadnione miernicze jednostki dla psychologicznej skali donośności, krzywa Hovlanda wykazała nieznaczne pozytywne przyspieszenie gradientu. Jak już wspominaliśmy, w doświadczeniach tego rodzaju, nim zaczniemy mierzyć siłę zgeneralizowanego OW, musimy wpierw dla uzyskanych wartości wprowadzić poprawkę, mianowicie uwzględnić wpływ donośności wypróbowywanych tonów na wielkość Rio, to zaś sprawia, że posługując się wymiarem donośności natrafiamy w badaniach nad generaiiza- cją na wiele trudności.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>