Bieg po labiryncie jako seria kolejnych ruchów cz. II

Inny eksperyment z transferem obmyślił Macfarlane (1930). Umieścił on wieloelementowy labirynt T w naczyniu z wodą. Głębokość wody wynosiła 20 cm, co zmuszało szczury do pływania. Można było jednak umocować pod wodą dodatkową podłogę, która nie zmieniała wyglądu labiryntu, ale sprawiała, że szczury zamiast pływać musiały brodzić – tj. wykonywać zupełnie inne ruchy lokomocyjne. Przebadano sześć grup po 18 do 20 białych szczurów. Każda grupa wykony- wała najpierw pewną liczbę prób z jedną formą lokomocji, a potem przedstawiano ją na drugą przez umocowanie lub usunięcie dodatkowej podłogi. Zamieszczona poniżej tabelka przedstawia przeciętną liczbę błędów przypadającą na jednego szczura w próbie tuż przed zmianą i w próbie tuż po zmianie.

Jak widać z tabelki, przejście z jednej formy lokomocji na drugą we wczesnym stadium ćwiczenia nie powodowało wzrostu błędów, a zmiana taka w okresie, gdy szczury dobrze się już wyuczyły labiryntu, wywoływała tylko lekkie zaburzenia. Zwierzęta, które nauczyły się pływać w labiryncie, znalazłszy po raz pierwszy pod stopami twarde dno „zatrzymywały się, zaczynały węszyć, wspinać się, próbowały wytrzymałości siatki drucianej nad nimi, a potem – wchodziły do właściwego korytarza. Jednakże przez całą drogę przeważnie zachowywały się w taki niezdecydowany sposób”. Wynika stąd, że zwierzęta te z jednej sytuacji do drugiej przenosiły nie sztywną serię dokładnie takich samych ruchów, ale coś innego, co umożliwiało im trzymanie się właściwej drogi.

Takich badań nad transferem przeprowadzono bardzo wiele, i to w najrozmaitszych wariantach. Stwierdzono na przykład, że operacja móżdżku, która powoduje u szczura poważne zaburzenia w chodzeniu, nie przeszkadza mu w dalszym ciągu bezbłędnie ¡poruszać się po wyuczonym przed operacją labiryncie (Lashley i McCarthy, 1926). Również szczur, któremu amputowano jedną nogę, zmuszając go tym samym do poruszania się na trzech łapkach, nadal nie popełnia błędów w labiryncie znanym mu z okresu przed operacją (Dorcus i Gray, 1932). Wiele tego rodzaju faktów przemawia za tym, że zwierzę w labiryncie uczy się czegoś innego, a nie określonej serii kolejnych ruchów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>