Badanie wartości bodźców jako przynęty metodą wyuczania cz. II

Jak mamy mierzyć prędkość uczenia się? Jeżeli dwie krzywe, jak na rysunku 22-6, zaczynają się w tym samym punkcie i przybliżony poziom stabilizacji wprawy osiągają po tej samej liczbie prób, to można uważać, że w obu przypadkach prędkość uczenia się jest taka sama. Z tego punktu widzenia obie krzywe na rysunku 22-6 dotrzymują so bie kroku osiągając połowę odległości między 0 i 100 w trzech próbach, przebywając trzy czwarte tego dystansu w siedmiu próbach i tak dalej. Poziom stabilizacji wprawy jest wprawdzie przy różnych przynętach różny, ale prędkość zbliżania się do tego poziomu jest w obu krzywych taka sama.

Jednakże liczba prób potrzebnych do osiągnięcia poziomu stabilizacji wprawy jest miarą bardzo niedokładną, ponieważ nie możemy ściśle określić, kiedy ten poziom zostaje rzeczywiście osiągnięty. Poza tym nasuwa się pytanie, czy w ogóle możemy mówić, że jakakolwiek krzywa wykazuje jakąś określoną „prędkość uczenia się”, skoro charakterystyczną cechą wszystkich krzywych uczenia się jest przyspieszenie ujemne. Pokonanie tych trudności może ułatwić znowu funkcja rozwojowa, która oddała nam już raz tak dobre usługi przy porządkowaniu faktów z zakresu badań nad czasami reakcji. Każdą próbę można uważać za pewne posunięcie w kierunku poziomu stabilizacji wprawy. Jeśli tylko motywacja jest stała, pchnięcia te są pod względem siły równe: ale przynoszą one coraz mniejszą poprawę, bowiem w miarę zbliżania się do kresu wprawy, wzrasta opór stawiany dalszemu postępowi. Tak mniej więcej można by to sobie uzmysłowić. To, co jest w tym wszystkim istotne, to następujące założenie: w każdej próbie pokonuje się stale jednakowy ułamek tej odległości, jaka jeszcze pozostaje w drodze do osiągnięcia poziomu stabilizacji wprawy. W obu krzywych z rysunku 22-6 ułamek ten wynosi V5. Jeśli odległość pomiędzy wynikiem osiągniętym na początku uczenia się a poziomem stabilizacji wprawy uznamy za 1,00, to pierwsza próba zmniejsza ją o V5, poozstawiając jeszcze do przebycia 4/5, czyli 0,80. Druga próba zmniejsza pozostałą odległość znowu o 1/s tych 0,80, pozostawiając 0,64: następna próba usuwa tych 0,64 pozostawiając 0,512, i tak dalej. Teoretycznie zawsze pozostaje jakaś odległość i zawsze ewentualna następna próba zmniejszy ją o V5. Ułamek odległości między wynikami pokonywany w jednej próbie jest różny w różnych zadaniach: jednych zadań osobnik uczy się szybciej, innych wolniej. Stosując to rozumowanie do naszych dwu krzywych wi- ” dzimy, że jeśli tylko dają one prawdziwy obraz uczenia się, to sama zmiana wielkości przynęty nie zmienia tego ułamka, czyli nie wpływa na szybkość uczenia się.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>