Alternacja przy przebieganiu labiryntu

Obserwując zachowanie się szczurów w labiryncie, stwierdzamy, że pewne formy reakcji występują częściej od innych, a charakter ich zależy od kształtu labiryntu. Jedna z takich, jakby je można nazwać, lokomotorycznych „tendencji” polega na zwrotach na przemian w 1 e w o i prawo, tj. na skręcaniu nie stale w jedną i tę samą stronę, lecz na zmienianiu kierunku, raz na lewo, a raz na prawo. (Takie zachowanie może być bardzo pomocne, np. gdy staramy się wydostać zakręcanie na przemian raz w prawo, a raz w lewo. (Przyp, tłum.). z lasu). Tendencję tę wykryli Dashiell i Bayroff (1931). Stwierdzili oni, że w specjalnym jednoelementowym labiryncie (por. nr 1 na rysunku 21-7) szczury, zmuszone do skrętu w prawo, w następnym punkcie wyboru zwykle skręcały w lewo, przy czym takie zachowanie występowało już w pierwszej próbie, gdy zwierzęta jeszcze nie wiedziały, gdzie jest pokarm, a także i wtedy, gdy w ogóle nie podawano im pokarmu. W labiryntach U szczur, minąwszy pierwszy punkt wyboru, stale najpierw zmuszony jest wykonać skręt w prawo lub w lewo, a dopiero potem dochodzi do następnego punktu wyboru: i tu również obserwujemy tendencję do wykonywania w punkcie wyboru skrętu w kierunku przeciwnym niż poprzednio. W labiryncie nr 2 (rys. 21-7) zwierzę, kierując się tą tendencją, powinno wchodzić do wszystkich ślepych uliczek: labirynt ten okazał się rzeczywiście bardzo trudny do wyuczenia. Natomiast w labiryncie nr 3 ta sama tendencja „odciąga” zwierzę od wszystkich ślepych uliczek: badania stwierdziły, że labirynt ten jest istotnie bardzo łatwy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>