Alternacja w labiryncie związana z hamowaniem reaktywnym

Bardziej przekonywająca jest hipoteza, która tłumaczy skręcanie na przemian w prawo i w lewo tym, co Pawłów nazwał „hamowaniem wewnętrznym”, a Hull „hamowaniem reaktywnym”, czyli oporem wewnętrznym przeciwstawiającym się natychmiastowemu powtórzeniu tej samej reakcji. Jeżeli założymy, że wykonanie każdego ruchu wytwarza (bardzo krótkotrwałe) hamowanie tego rodzaju, możemy zrozumieć, dlaczego zwierzę, skręciwszy w prawo, w następnym punkcie wyboru, parę sekund później, wykonuje skręt w lewo.

Istnieje jeszcze inna forma alternacji w labiryncie, którą często wiązano z hamowaniem reaktywnym, mianowicie zmiana kierunku ruchu w tym samym punkcie wyboru w kolejnych próbach. Tendencja ta, dobrze znana od wielu lat (Solomon, 1948, str. 18-26), łatwo daje się zaobserwować. Wystarczy umieścić szczura u wejścia jednoelementowego labiryntu T i bez względu na to, które ramię wybierze, dać mu na końcu tego ramienia trochę pokarmu, a zaraz potem ponownie umieścić go przy wejściu. Przez cały czas trwania eksperymentu szczur w następnej próbie będzie w ponad 80 procentach wypadków wybierać ramię przeciwne (Dennis, 1939: Heathers, 1940). Można też przeprowadzić inne doświadczenie: przyzwyczaiwszy szczura do znajdowania pokarmu w każdej z obu skrzynek labiryntu T, usuńmy jedno ramię i wykonajmy 10 skomasowanych prób z pokarmem w drugim ramieniu: następnie umieśćmy ponownie usunięte ramię i dajmy szczurowi znów możność wyboru – wybierze on zawsze ramię przeciwne do tego, do którego ostatnio raz po raz wbiegał. Po wielokrotnie powtarzanym biegu do tej samej skrzynki tendencja do alternacji nasila się, w miarę upływu czasu zaś zanika, początkowo dość gwałtownie, a później coraz wolniej, czasem można ją stwierdzić nawet po 12 godzinach (Zeaman i House, 1951).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>