Daily Archives 09/25/2017

Motywacja reakcji zapobiegawczych cz. II

Chcąc się przekonać, czy hipoteza ta dobrze tłumaczy wszystkie fakty, musimy zdać sobie sprawę, że w warunkowaniu reakcji zapobiegawczych występują dwie różne fazy. W pierwszym stadium zwierzę wykazuje liczne symptomy strachu czy jakiegoś podniecenia. W eksperymencie Millera szczury, zanim nauczyły się otwierać drzwiczki z pomieszczenia białego do czarnego, „przejawiały bardzo różnorodne formy zachowania”: drapały drzwiczki, gryzły siatkę na podłodze, biegały tam i z powrotem, kuliły się, oddawały mocz i kał. Jednakże w drugim stadium, kiedy zwierzęta nauczyły się już otwierać drzwiczki, wszystkie te oznaki strachu zniknęły zupełnie. Trochę inny eksperyment przeprowadzono na psach. Jeżeli w ciągu 2 sekund po włączeniu dźwiękowego sygnału ostrzegawczego pies nie podniósł przedniej łapy, otrzymywał w tę łapę uderzenie prądem {Culler, Finch, Girden i Brogden, 1935). W pierwszym okresie ćwiczenia prąd wywoływał na ogół podniecenie, szczekanie, wydalanie i inne „symptomy strachu”. Podobnie niektóre z tych objawów wywoływał także sygnał ostrzegawczy. Jednakże po pewnej liczbie prób zaczęła się pojawiać i dominować zlokalizowana reakcja podnoszenia łapy – reakcja, która była „tak bardzo niepodobna do pierwotnego podnieconego i chaotycznego zachowania, jak tylko dwa akty zachowania mogą być niepodobne do siebie”.

Zobacz