Monthly Archives Lipiec 2017

Badania Watsona

Wniosek ten wymagał jednak, rzecz jasna, eksperymentalnego sprawdzenia, mianowicie drogą eliminacji – o ile by to okazało się możliwe – zmysłu kinestetycznego. Na sposób przeprowadzenia takiej operacji wpadł dopiero znacznie później Lashley (Lashley i Bali, 1929), choć i jemu udało się usunąć kinestezję nie całkowicie, tylko w pewnym, zresztą dosyć dużym stopniu. Wykorzystał on fakt, że afferentne drogi nerwowe z mięśni tułowia i kończyn przechodzą przez słupy grzbietowe rdzenia kręgowego i można je przeciąć w okolicy szyi. Szczur, przyszedłszy do zdrowia po takiej operacji, zdradza wyraźnie oznaki zniesionej kinestezji: niezdarnie chodzi, potyka się, ciągnie za sobą łapy i stawia je na „grzbiecie” zamiast na opuszkach. Mimo to szczury, które wyuczyły się labiryntu przed operacją, orientują się w nim prawie tak samo dobrze po operacji: wprawdze ze względu na trudności w chodzeniu zużywają na to więcej czasu, niemniej jednak posuwają się .właściwą drogą nie zbaczając z niej w ślepe uliczki. Szczury uprzednio poddane operacji uczyły się labiryntu tak samo łatwo, jak normalne (Ingebritsen, 1932). Fakty te „przeczą tezie, że w uczeniu się labiryntu największe znaczenie ma ki- nestezja”.

Zobacz

Alternacja przy przebieganiu labiryntu – kontynuacja

Zgodnie z tym, w labiryncie przedstawionym na rysunku 21-2 szczury w pierwszych próbach, tj. przed lepszym poznaniem labiryntu, prawdopodobnie wchodziłyby do pierwszej i drugiej ślepej uliczki, omijałyby trzecią i czwartą, wchodziłyby do piątej, omijały szóstą i tak dalej. W labiryncie T, takim jak na rysunku 21-4, nie ma skrętów wymuszonych, a więc nie można twierdzić, że szczur do punktu wyboru dochodzi bezpośrednio po wykonaniu pewnego określonego skrętu.

Zobacz