Daily Archives 10/11/2015

Ogólny poziom reaktywności, czyli gotowości do działania cz. II

Stany niedoborów organicznych, takie jak głód i pragnienie – wzmagają aktywność proporcjonalnie do wielkości niedoboru (Hall i in., 1953). Temperatura – niska temperatura otoczenia ma tendencję do wzmożenia aktywności, niska temperatura ciała do zmniejszenia jej, natomiast lekka gorączka przeciwnie, wzmaga aktywność.

Zobacz

Labirynt czasowy

Innych faktów, potwierdzających to, dostarczył Hunter (1920). W labiryncie przestrzennym każdy punkt wyboru ma swą określoną lokalizację przestrzenną i własną konfigurację wskaźników orientacyjnych wewnątrz- i zewnątrzlabiryntowych, odróżniającą go od innych punktów wyboru, W labiryncie czasowym natomiast jest tylko jeden punkt wyboru, do którego zwierzę wciąż powraca i musi w nim skręcać czasem w prawo, a czasem w lewo, zgodnie ze schematem czasowym narzuconym przez eksperymentatora (rys. 21-11). Prosty układ altemacyjny PLPL (oprawo” – „lewo” – „prawo” – „lewo”) odpowiada naturalnej tendencji ¡szczura do alter- nacji (str. 141) i dlatego szczury potrafią się go wyuczyć. Ale układ z altemacją parami PPLL jest niezgodny z tendencją do altemacji prostej, jak również i z tendencją do antycypacji (patrz niżej) i wydaje się, że zadanie wyuczenia się go jest dla szczurów w labiryncie Huntera praktycznie nierozwiązalne. A przecież ta sama sekwencja ruchów nie sprawia szczurowi żadnej trudności w zwykłym labiryncie przestrzennym. W jednym ze swych eksperymentów Hunter najpierw ćwiczył szczury w labiryncie przestrzennym z 10 punktami wyboru, w których trzeba było skręcać w prawo i w lewo w porządku „LLPPLLPPLL” tj. stale według zasady alternacji parami. Szczury opanowały ten labirynt w 5-12 próbach. Wtedy Hunter przeniósł je do labiryntu czasowego, którego prawidłowe rozwiązanie wymagało dokładnie takiego samego następstwa wyborów. Mimo to żaden ze szczurów nie zastosował w nowej sytuacji tej wyuczonej sekwencji ruchów ani żadnemu nie udało się jej na nowo wyuczyć w labiryncie czasowym. Hunter wysnuł stąd taki wniosek: „eksperymenty z labiryntem czasowym wskazują, że wytworzenie wyłącznie czasowej sekwencji procesów kinestetycznych jest u szczura zupełnie niemożliwe. A zatem do znalezienia właściwej drogi w labiryncie przestrzennym okazują się niezbędne wskaźniki orientacyjne nie tylko umiejscowione w czasie, ale również zlokalizowane przestrzennie. Innymi słowy, szczur musi rozpoznawać, w którym miejscu labiryntu znajduje się w danej chwili”.

Zobacz