Daily Archives 10/05/2015

Dane Reynoldsa i Kimble’a – dalszy opis

Dane Reynoldsa i Kimble’a pozwalają w sposób jak dotychczas najlepszy zobrazować funkcję określającą zależność siły uwarunkowania od długości odstępu Sw-S. Funkcja ta ma duże znaczenie teoretyczne. Na przykład Hull (1943) utrzymuje, że przedstawia ona szybkość narastania i słabnięcia „śladu bodźca” w ośrodkach nerwowych. Jeśli pogląd ten jest słuszny, musielibyśmy przyjąć, że optymalna pauza pomiędzy Sw a Sb jest wyznaczona nie przez szybkość reakcji odruchowej, ale przez szybkość działania receptora. Dla szybkości działających receptorów7, takich jak narządy wzroku, słuchu i dotyku, optymalna pauza byłaby mniej wnęcej taka sama, natomiast zmysły wolniej działające, np. węch i smak, wymagałyby dłuższej pauzy (str. 40, t. I). Natomiast długość optymalnej pauzy nie zależałaby wówczas od tego, czy badamy odruchy warunkowe na szybkich reakcjach mrugania, czy też na powolnym PGR.

Zobacz