Daily Archives 09/19/2015

Hamowanie

Pawłów sam wyjaśniał wygasanie reakcji procesem zwanym hamowaniem. Przyjmował on, że w ośrodkach nerwowych zachodzą dwa przeciwstawne procesy, pobudzenie i hamowanie, oba stanowią rezultat oddziaływania bodźców zewnętrznych. W badaniach eksperymentalnych wprawiano ośrodek nerwowy w stan pobudzenia podając zwierzęciu pokarm do pyska, zaś po uwarunkowaniu – działając na nie np. dźwiękiem metronomu: tak powstawał ślinowy OW. Jednakże bodziec warunkowy wytwarzał również ośrodkowe hamowanie, które było dość nietrwałe i szybko się rozpraszało, ale w serii doświadczeń mogło również nagromadzać się i znacznie nasilać. Gdy wskutek braku wzmocnienia odcinano główne źródła pobudzenia, hamowanie, przy stałym powtarzaniu Sw, zaczynało przeważać, co w rezultacie doprowadzało do wygaśnięcia O W h

Zobacz

Siła OW – ciąg dalszy

Siła Sw w poprzednich próbach. Jak już wspominaliśmy, siła jaką ma w danej próbie Sw, wpływa według wszelkiego prawdopodobieństwa na siłę Rw w tej samej próbie. Siła Sw w próbach poprzednich mogłaby jednak mieć wpływ również na siłę OW, która stanowi pozostałość oddziaływania poprzednich prób na organizm. Ponieważ, jak pokazała przeszłość, w sprawie tej łatwo o nieporozumienia, przypatrzymy się pewnym eksperymentom, w których wyraźnie występuje to rozróżnienie.

Zobacz

Grupowe krzywe uczenia się – dalszy opis

Kiedy wykreśli się już krzywe A i B, dzieli się oś odciętych na 10 równych części, w punktach podziału prowadzi się prostopadłe, na każdej z tych prostopadłych odmierza się wartości rzędnej dla krzywej A i B i obliczając średnią z tych wartości otrzymuje się krzywą Vincenta, Tę niezbędną interpolację liniową można, oczywiście zamiast sposobem graficznym wykonać arytmetycznie ka się trudności wynikających z różnic indywidualnych pod względem szybkości uczenia się w ten sposób, że zrównuje się wszystkie krzywe indywidualne, czyli nadaje im się tę samą długość na osi odciętych: następnie oblicza się w dogodnych interwałach przeciętne rzędne. Aby każdego osobnika uwzględnić w jednakowym stopniu, można zastosować procedurę przedstawioną na rys. 18-5: polega ona na obliczeniu procentu ogólnej poprawy, jaki każdy osobnik osiągnął w kolejnych dziesiątych (czy też szóstych, dwudziestych itp.) częściach łącznej liczby prób. Jednakże krzywa taka ma tylko ograniczoną wartość dla badania kształtu krzywej uczenia się, zwłaszcza blisko początku, jest bowiem, jak dotąd, sprawą dyskusyjną, czy nie ma tu czasem krótkiego okresu przyspieszenia dodatniego, poprzedzającego obserwowane zwykle przyspieszenie ujemne, charakterystyczne dla krzywej jako całości.

Zobacz