Daily Archives 09/06/2015

Wskaźniki orientacyjne jako zmienne bodźcowe

W omówionych eksperymentach E operował pewną zmienną O, mianowicie modyfikował zmysłowe wyposażenie organizmu. Jednakże wskaźniki orientacyjne można badać również zmieniając odpowiednio środowisko, tj. sam labirynt i jego otoczenie. Labirynty, czy to zbudowane z siatki drucianej, czy z drzewa, pierwotnie miały zawsze uliczki ogrodzone ściankami. Ścianki zasłaniały ogólny widok labiryntu i w ten sposób pozbawiały zwierzę jednego z podstawowych wskaźników orientacji wzrokowej. W zamian za to ścianki wąskich uliczek dostarczały licznych wskaźników dotykowych. Vincent (1912) i Miles (1930) wprowadzili labirynt otwarty, czyli wypukły, w którym korytarze zastąpiono zwykłymi drewnianymi listwami o szerokości 3-5 cm, opartymi na konstrukcji dostatecznie wysokiej, aby szczury nie mogły z nich zeskoczyć, a przy tym położonymi tak daleko od siebie, by zwierzęta nie przeskakiwały z jednej listwy na drugą. W labiryntach tego typu – odwrotnie niż w zamkniętych – nie ma ścian bocznych, a więc niemożliwe jest korzystanie z wrażeń dotykowych, za to szczur może bez przeszkód posługiwać się wzrokiem.

Zobacz

Lawrence i eksperyment

Wniosek niezupełnie jasny. W tym eksperymencie badani mogli kierować się tylko jedną cechą podniet, tj. wielkością (.A-a), druga, barwa (B-b) przysługiwała zarówno podniecie dodatniej, jak i ujemnej, czyli wskaźnikiem być nie mogła. Trudno więc dziwić się, że cechy tej „nie opanowali”. (Przyp. tłum.). miał rozwiązać zagadnienie, czy ćwiczenie w kierowaniu się pewnymi wskaźnikami, a pomijaniu innych w fazie wstępnej przenosi się na fazę ćwiczebną, a potem na fazę sprawdzającą. W fazie sprawdzjącej 27 szczurów na 40 faktycznie pomijało te wskaźniki, które nauczyło się pomijać w pierwszej fazie. Faza wstępna osłabiła więc wpływ wskaźników nieistotnych jako wyznaczników uwagi.

Zobacz