Daily Archives 08/09/2015

Badanie wartości bodźców jako przynęty metodą przeszkód

Do prób tych używa się skrzynki przeszkód (rys. 22-4), która stanowi bardzo popularny element wyposażenia laboratorium zoo- psychologicznego. Metodę przeszkód wystandaryzował Warden i jego współpracownicy (Jenkins i in., 1926: Warden, 1931). W skrzynce takiej szczur w celu zdobycia przynęty musi przejść przez podłogę z na- elektryzowanej siatki. Próbę tę przeprowadza się w sposób następujący: po odpowiednim zapoznaniu szczura z całym urządzeniem umieszcza się go w pomieszczeniu wejściowym, otwiera się drzwiczki od korytarza prowadzącego do pomieszczenia z przynętą i pozwala mu się przejść do niego i poko- sztować pokarmu (albo skorzystać z jakiejkolwiek innej przynęty, której wpływ się bada). Następnie delikatnie go się zabiera i umieszcza ponownie u wejścia, zaczynając następną próbę. Za miarę wartości pobudki przyjmuje się liczbę, określającą, ile razy zwierzę przejdzie przez naelektry- zowaną siatkę w ciągu 20 minut. Większa liczba przekroczeń siatki świadczy o większej wartości przynęty. Wyniki podane poniżej świadczą o trafności (validity) tej metody, jako wskaźnika wartości przynęty i siły popędu.

Zobacz

UCZENIE SIĘ ODRÓŻNIANIA BODŹCÓW CZ. II

Przeprowadzając analogiczny eksperyment psychofizyczny na ludziach udzielamy badanemu instrukcji, aby wskazał, który bodziec jest jaśniejszy. Dzięki temu badany wie z góry, na co ma zwracać uwagę, zwierzę zaś musi się tego samo domyślać. Bardzo trudno jest zadowalająco i dokładnie określić, czego zwierzę uczy się w tym doświadczeniu. Nie można powiedzieć, że szczur ma się nauczyć odróżniania barwy jasnej od ciemnej, bo jego zachowanie się w innych sytuacjach wykazuje, że potrafi odróżniać jasność też bez nauki, mianowicie szczury wykazują spontaniczne upodobanie dla korytarzy ciemnych, a unikają jasnych. Nie można też twierdzić, że zwierzę uczy się motorycznego aktu zbliżania się do pożądanego przedmiotu – przecież czynności te wykonuje szczur bardzo często i poza eksperymentem. Możliwe jest takie sformułowanie: zwierzę ma się nauczyć, że w danej, określonej sytuacji należy zbliżać się do przedmiotu oznaczonego barwą białą, a nie do przedmiotu oznaczonego barwą czarną, lub że ma wytworzyć „asocjację” pomiędzy barwą białą jako bodźcem a reakcją dodatnią na ten bodziec. Wielu .psychologów uważa, że takie sformułowanie jest wystarczające. Zaletą jego jest to, że nie przesądza się tu ważnej sprawy, czy asocjacja taka dochodzi do skutku za pośrednictwem jakichś procesów poznawczych, np. za pośrednictwem rozpoznania korytarza oznaczonego barwą białą jako „dobrego”, a korytarza z barwą czarną jako „złego”. W każdym razie problem, przed którym stoi szczur znajdujący się w skrzynce do badań nad odróżnianiem, polega na tym, aby znaleźć wskaźnik, który niezawodnie doprowadzi go do komórki z pokarmem.

Zobacz

Ranga motywów

Opierając się na doświadczeniu zebranym w długoletniej pracy z osobami nieprzystosowanymi, Abraham F. Maslow podjął próbę uszeregowania rodzajów motywów na podstawie tego, jakie wyrażają one potrzeby. Pierwsze miejsce przypadło potrzebom ciała, za nimi znalazły się potrzeby bezpieczeństwa, a po nich dopiero potrzeby seksualne. Dopiero wówczas, gdy zaspokojone zostaną potrzeby fizjologiczne oraz potrzeba bezpieczeństwa, człowiek może realizować wyższe cele, wśród których Maslow wymienia potrzebę miłości, potrzebę szacunku dla siebie samego, pozytywnej oceny społecznej i w końcu potrzeby realizacji siebie...

Zobacz

Wpływ nastawień na OW mrugania

Postawy, których wpływ tak jasno wykazał Razran, prawdopodobnie są czynnikiem komplikującym wszystkie badania nad OW u ludzi. Na przykład refleks psychologalwaniczny (PGR, GSR) jest nie tylko mimowolny, ale większość ludzi nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, że go posiada. A przecież psychogalwaniczny OW bardzo często zanika, gdy E po prostu powie: „Doskonale, teraz już wyłączam prąd i nie będzie więcej uderzeń. Chcę tylko jeszcze kilka razy spróbować, jak działa samo światło (Sw)’’. Jeśli badany rzeczywiście uwierzy i będzie przekonany, że po zapaleniu światła nie otrzyma uderzenia prądem, uwarunkowana reakcja na światło niemal natychmiast zanika (Cook i Harris, 1937: Mowrer, 1938).

Zobacz