Daily Archives 07/13/2015

Eksperymenty z zaspokajaniem popędów

Nie siląc się na próbę ścisłego określenia, ile skorzystały szczury z treningu przy zaspokojonym pragnieniu, można w każdym razie stwierdzić, że ćwiczenie w tym stanie czegoś je nauczyło. Ich wyniki były w kilku pierwszych próbach pośrednie w stosunku do wyników uzyskanych przez dwie pozostałe grupy: przewyższały w stopniu statystycznie istotnym wyniki grupy, która zaczynała naukę od nowa, ale były niższe od wyników tych szczurów, które uczyły się nowego położenia wody w stanie pragnienia. Okazało się więc, że picie wody, choć stanowi wielką pomoc w zapamiętaniu jej położenia, nie jest jednak do tego konieczne.

Zobacz

Częściowe wygasanie odruchu przy skomasowanym uczeniu się cz. II

Należy zauważyć, że Pawłów tłumaczył wygasanie wzmacnianych OW nie za pomocą hamowania wewnętrznego, warunkowego, ale hamowania ochronnego, które stanowi, według niego, formę hamowania bezwarunkowego i ma zapobiegać Wyczerpaniu się komórki, stale, przez dłuższy czas pobudzanej przez jeden i ten sam Siu. Por. Pawłów Wykłady…, 1951, str. 205. (Przyp. tłum.).  dek – i tak też rzeczywiście było (rys. 19-7). Jednakże u grupy B, która nie miała żadnego odpoczynku, zdążył nagromadzić się duży ładunek hamowania, na początku serii prób z wygaszaniem hamowanie to uległo gwałtownemu rozproszeniu, wskutek czego Rw przez kilka prób powiększała się. ptt ShlćłUćMH Się i AV UWU , , ,

Zobacz

Powolne wygasanie reakcji przy wzmacnianiu przerywanym cz. II

Interpolowane próby bez wzmocnienia tylko bardzo nieznacznie opóźniały uczenie się O W, częstość reakcji w 96 próbach była w grupie prawie taka sama po próbach z 50-procentowym wzmacnianiem, jak i po próbach ze 100-procentowym wzmacnianiem. Tak więc start dla serii z wygaszaniem był u obu grup mniej więcej taki sam. Mimo to po wzmacnianiu w 100 procentach prób trzy pierwsze próby z wygaszaniem dały gwałtowny spadek częstości reakcji w grupie, bezpośrednio zaś po wzmacnianiu 50-procentowym spadek reakcji w ogóle nie wystąpił.

Zobacz

Kara

Przynęty mogą mieć charakter pozytywny, zerowy (obojętny) lub negatywny. Tak na przykład głodne, ale niespragnione zwierzę może w trakcie badania korytarza znaleźć pokarm, wodę lub otrzymać szok elektryczny. Z którą z tych ewentualnych przynęt zetknie się zwierzę w toku swej reakcji badawczej, to zależy od eksperymentatora. Musi on więc wiedzieć, na podstawie innych obserwacji zachowania zwierzęcia, co może służyć za przynętę pozytywną, co za zerową, a co za negatywną. Jeżeli zwierzę reaguje na jakąś przynętę ucieczką lub stara się jej zapobiec, to przynęta ta ma wartość negatywną i można ją dla wygody nazwać karą.

Zobacz

Skomasowanie ćwiczeń w przeciwieństwie do ćwiczenia z przerwami

Jednakże w świetle późniejszych eksperymentów, przeprowadzonych zarówno przez tych samych badaczy, jak i przez innych, którzy podawali w wątpliwość ich wnioski, fakt, że szczury o tyle łatwiej uczą się położenia pokarmu niż skręcania ku niemu, okazał się nie jakąś stałą ich cechą, lecz wynikiem pewnych konkretnych warunków eksperymentu. Wymienimy kilka warunków, które, jak stwierdzono, mają wpływ na stopień trudności jednego i drugiego typu uczenia się.

Zobacz