Daily Archives 07/11/2015

Uczenie się pojęć

Eksperymentalne badania nad powstawaniem pojęć prowadzono według takiego samego ogólnego schematu, jak doświadczenia nad uczeniem się odróżniania. Zachowanie się jest wyznaczone przez pojęcia wtedy, gdy badany reaguje jednakowo na «przedmioty należące do jednej i tej samej klasy, zaś na przedmioty nie należące do tej klasy albo reaguje odmiennie, albo wcale nie reaguje. Stosunkowo prosty eksperyment tego rodzaju przeprowadził Long (1940) na dzieciach w wieku 3-6 lat. Przed

Zobacz

Jak przebiega proces uczenia się labiryntu?

Człowiek, ucząc się niewidocznego labiryntu rylcowego, z konieczności ogranicza się do orientowania się według wskaźników dotykowo- -kinestetycznych, ale może wyzyskiwać je w różny sposób. Warden (1924b) przeprowadził specjalne badania metod, jakie stosują studenci przy rozwiązywaniu labiryntu. Badani uczyli się labiryntu U (zasadniczo takiego samego jak wzór oznaczony na rysunku 21-24 literą S), który okazał się zadziwiająco trudny do opanowania bez pomocy wzroku i wymagał wielu prób. Nie udzielano im żadnych uprzednich informacji o skutecznych sposobach uczenia się labiryntu, natomiast po ukończeniu nauki proszono ich o opisanie metod, które stosowali przy rozwiązywaniu zadania. Główne metody można podzielić na trzy klasy: słowne, wzrokowe i ruchowe. Prawdopodobnie wszyscy badani zaczęli od „uczenia się ruchowego” starając się po prostu wykonywać właściwe ruchy we właściwych miejscach, jednakże większość uważała swe postępy za zbyt wolne, wskutek czego zaczęła szukać innych, bardziej skutecznych metod. Niektórzy starali się wytworzyć wzrokowy obraz labiryntu, inni liczyli zakręty, nawet bardzo dokładnie, na przykład: „raz w prawo, trzy razy w lewo, dwa w prawo, raz w lewo, dwa razy w prawo, raz w lewo”, chociaż zwykle stosowano nie tak dokładne sformułowania słowne. Najskuteczniejsza okazała się metoda słowna, a najmniej skuteczna – metoda ruchowa, co widać z następującego zestawienia:

Zobacz

Uczenie się labiryntu jako „zapamiętywanie miejsca”

Słowa „miejsce” można używać w dwu znaczeniach – szerszym i węższym. Miejscem w znaczeniu szerszym jest pewien wycinek otoczenia, na przykład pokój, najbliższe sąsiedztwo, miasto albo właśnie labirynt, tzn. układ przedmiotów o określonej lokalizacji, położonych w określonym kierunku i w określonej odległości jeden od drugiego oraz od punktu, w którym w danym czasie może się znajdować osobnik. Badacz opisując zachowanie zwierzęcia w labiryncie będzie stale używać terminów oznaczających przedmioty z otoczenia zwierzęcia i ich stosunki przestrzenne: powstaje tylko pytanie, czy taki opis, jest naprawdę konieczny i adekwatny.

Zobacz

Modyfikacja wskaźników

W celu sprawdzenia obu teorii uczenia się odróżniania Lashley (1942, str. 258) posłużył się techniką trochę podobną do techniki zamiany wskaźników, jednakże nie tyle zamieniano tu wskaźniki, ile poddawano je pewnym modyfikacjom, otrzymując w ostatecznym wyniku badanie . za pomocą metody bodźców równoważnych. Zamiast nawyku wybierania pewnego określonego kierunku wytwarzano najpierw nawyk czy nastawienie na kierowanie się wielkością bodźca, następnie zaś jako wskaźnik dodatkowy wprowadzono kształt, dla stwierdzenia, czy zwierzęta będą się nim posługiwać. Rys 20-9 przedstawia kolejne fazy w jednym z takich eksperymentów. rymentu, w którym badano wpływ wielkości i kształtu jako wskaź- ników.

Zobacz