Daily Archives 07/04/2015

ZMYSŁOWE WSKAŹNIKI ORIENTACYJNE W UCZENIU SIĘ LABIRYNTU

Jakimi zmysłami kierowały się szczury Smalia szukając drogi w labiryncie? Czy węchem? Niewątpliwie, zapach pokarmu, rozchodzący się poprzez ścianki z siatki, stanowił dla zwierzęcia pobudkę, ale sam zapach nie mógł prowadzić, go po bardzo krętej drodze. Zwierzęta nie mogły też orientować się w drodze do pokarmu po własnych śladach, pozostawionych w próbach ‚poprzednich, ponieważ wędrując po labiryncie zostawiały swój zapach zarówno na drodze właściwej, jak i w ślepych uliczkach. Dwa z badanych szczurów podczas eksperymentów oślepły, a mimo to wyuczyły się labiryntu tak samo szybko, jak zwierzęta z normalnym wzrokiem. Smali wysnuł stąd wniosek, że istotnych wskaźników orientacyjnych dostarczają szczurowi w labiryncie nie wzrok lub węch, lecz najprawdopodobniej dotyk i zmysł kinestetyczny.

Zobacz

Eksperyment z labiryntem promienistym, czyli ze skrótem cz. II

Z dalszego tekstu wynika, że w drugiej fazie eksperymentu nie tylko zamyka się dotychczasową drogę do pokarmu, ale również zabiera sam pokarm. (Przyp. tłum.). wadzi prosto do miejsca, w którym poprzednio znajdowała się skrzynka z pokarmem. Szczur zwykle wchodzi najpierw na okrągły stolik, a potem do uliczki, którą szedł poprzednio. Stwierdziwszy, że jest zamknięta, wraca na stół, bada jego brzeg i najczęściej wchodzi w jedną z nowych uliczek, ale niezbyt głęboko, po kilku jednak minutach może zapuścić się w którąś z nich tak daleko, że eksperymentator będzie mógł to uznać za wybór tej właśnie drogi. Ale bywa też tak, że szczur nie wybiera żadnej drogi i nie opuszcza stołu, dopiero eksperymentator musi go stamtąd zabrać. (Takie zachowanie wydaje się najodpowiedniejsze, ponieważ szczur może niewątpliwie zauważyć, że nie ma już skrzynki z pokarmem). Okazało się, że różne szczury wybierają różne drogi i rezultaty otrzymywane przez różnych eksperymentatorów wahały się w bardzo szerokich granicach (Tolman, Ritchie i Kalish, 1946 a: Gentry, Brown i Kapłan, 1947: Gentry, Brown i Lee, 1948: Ritchie, 1948: Kendler i Gasser, 1948: Kendler i Mencher, 1949). Jest kilka głównych typów dróg, które najczęściej wybierają różne grupy szczurów: 1) droga idąca najbardziej prosto w kierunku miejsca, gdzie poprzednio była skrzynka z pokarmem: 2) droga prowadząca najbliżej uliczki, którą szczury chodziły poprzednio: 3) droga wiodąca w stronę, w której znajdował się poprzednio pokarm, pod kątem prostym w stosunku do uliczki wychodzącej z okrągłego stolika i 4) analogiczna droga idąca w kierunku przeciwnej strony pokoju. Na razie nie udało się jeszcze stwierdzić, jakie warunki eksperymentalne powodują, że zwierzęta wybierają taki lub inny typ drogi, nie można też na podstawie żadnej znanej teorii przewidzieć, co zrobi szczur, gdy znalazłszy starą drogę zamkniętą wróci na okrągły stolik. .

Zobacz