Daily Archives 06/14/2015

Zwolennicy teorii redukcji popędu

Zapobiegawcze reakcje w sytuacjach umożliwiających swobodę ruchów. To pozorne obalenie prawa efektu, zarówno jak trudność wypracowania reakcji wykraczającej poza rozlany OW, prawdopodobnie tłumaczą się tym, że zwierzęciu tak nisko rozwiniętemu jak szczur trudno nauczyć się dokładnego reagowania w warunkach, w których otrzymuje uderzenie prądem, a swoboda jego ruchów jest ograniczona. Hunter (1935) stwierdził, że na kolistej bieżni szczury prędzej uczą się przy uderzeniu prądem, którego daje się uniknąć, niż wtedy, gdy uderzeniu nie da się zapobiec. Specjalnie interesująca jest seria obserwacji przprowadzona na morskich świnkach w aparacie przypominającym klatkę dla wiewiórek (Brogden, Lipman i Culler, 1938). Obrotowa bieżnia była tak urządzona, że niektóre zwierzęta mogły uniknąć uderzenia prądem reagując na Sw natychmiastową ucieczką, inne natomiast musiały za każdym razem otrzymać uderzenie. W ciągu pierwszych dni oba urządzenia dały podobne krzywe uczenia się, mianowicie w tym czasie świnki wykonywały antycypacyjną reakcję biegania mniej więcej w jednej czwartej wszystkich prób. Przy urządzeniu uniemożliwiającym uniknięcie prądu zwierzęta i potem niewiele „poprawiły” swoje wyniki, te natomiast, które mogły prądu uniknąć, nadal poprawiały je i około'” ósmego dnia doszły do tego, że udawało im się w 100 procentach prób uciec przed prądem. Sprawia to takie wrażenie, jakby obie grupy szybko uczyły się oczekiwać uderzenia, ale tylko jednej grupie dostępna była metoda uniknięcia go, natomiast druga grupa mogła w procesie uczenia się równie dobrze zatrzymać się na miejscu (Culler, 1938).

Zobacz

Blackwell i Schlosberg i ich badania

Prawdopodobnie omyłka, poprzednio podano, że najwyższy ton w doświadczeniu Hovlanda wynosił nie 1967, lecz 1937 drg./sek. (Przyp. tłum.). To jest wzmacniany był każdorazowo zarówno ton zasadniczy, jak i tony dodatkowe. (Przyp. tłum.). śnie warunkach i stwierdzi! niemalże jednolitą generalizację, tj. „gradient plaski”. Najwidoczniej kształt gradientu generalizacji zależy od metody, za pomocą której przeprowadza się ćwiczenie. Zależy on zresztą również od tego, jakich odstępów używamy w skali bodźców. Wskazuje na to fakt, że przy oktawie (984 drg./sek.) poniżej zasadniczego Sw (1967 drg./sek.) reakcja okazała się wyraźnie większa niż przy bodźcu nieco bardziej zbliżonym do Sw (1000 drg./sek.). Wynik ten pozwala przypuszczać, że kształt gradientu generalizacji może zależeć od tego, czy do badania wybierzemy znane badanym interwały muzyczne. Z uwagi na te komplikacje Humphreys ostrzega przed wysnuwaniem zbyt pośpiesznego ostatecznego wniosku, że gradient generalizacji jest zawsze negatywnie przyspieszony.

Zobacz