Daily Archives 06/07/2015

Otamowanie cz. II

Rezultaty eksperymentów nie wykazują całkowitej zgodności, ale są w nich dane do wnioskowania, że wygasanie przebiega szybciej przy próbach skomasowanych. Takie wyniki podał Pawłów (1927, str. 61), a inne badania rosyjskie potwierdziły je (Razran, 1933, 1939a). To samo wystąpiło przy warunkowym odruchu mrugania u psów (Hilgard i Marquis, 1935), a także przy warunkowaniu operacji zdobywania Sb, mianowicie poruszania się po bieżni (Gagné, 1941). Rohrer (1947) w dość skomplikowanym doświadczeniu z naciskaniem dźwigni stwierdził, że wygasanie przy próbach skomasowanych przebiega szybciej wtedy, gdy początkowy OW jest silny, a głód ma dużą siłę popędową, natomiast w warunkach odwrotnych (mała ilość poprzednich wzmocnień odruchu, słaby popęd) występuje lekka i statystycznie nie znamienna tendencja do szybszego wygasania przy próbach oddzielonych pauzami. Dla OW mrugania u człowieka Porter (1939) nie wykrył żadnej różnicy pomiędzy wygaszaniem skomasowanym a wygaszaniem z przerwami, zaś Reynolds (1945) uzyskał nieco lepsze wyniki przy skomasowaniu prób. Przeprowadzono też szereg doświadczeń nad szczurami przy zastosowaniu bieżni typu alei (Porter, 1938: V. F. Sheffield, 1950: Stanley, 1952). Przeważnie nie wykazały one większych różnic pomiędzy wygaszaniem skomasowanym a wygaszaniem z przerwami. Eksperyment Sheffielda jest jedynym, w którym uzyskano zdecydowaną różnicę na korzyść większej skuteczności wygaszania z przerwami. Na podstawie podobnego eksperymentu Stanley wysnuł wniosek, że próżna skrzynka pokarmowa wywołuje u szczura stan pobudzenia (frustracji), który utrzymuje się w ciągu skomasowanych prób i sprawia, że zwierzę biegnie szybciej i wykazuje wolniejsze wygasanie reakcji.

Zobacz