Daily Archives 05/06/2015

Generalizacja wzrokowa

Schlosberg i Solomon (1943, por. tekst poprzedni str. 67, t. 1) ćwiczyli szczury w skakaniu w 2-drzwiczkowym aparacie Lashleya ’, posługując się białą kartą jako bodźcem dodatnim, a czarną jako bodźcem ujemnym. Ćwiczenie przebiegało stopniowo i tak wolno, że szczury nigdy nie skakały do karty czarnej, procedura taka pozwalała uniknąć skomplikowań, jakie wynikałyby z „karania” błędnych reakcji. Uzyskawszy w serii ćwiczebnej zmniejszenie czasu utajenia reakcji do minimum, przeprowadzono badanie szczurów za pomocą karty jasnoszarej i ciemnoszarej. Karty te zostały dobrane na podstawie badań nad ludźmi, którzy najpierw określili odcień barwy szarej leżący pośrodku pomiędzy czernią a bielą, a następnie w drodze bisekcji przepołowili odstęp górny – dolny, tak, aby otrzymać barwę jasnoszarą i ciemnoszarą, A więc dobrane odcienie barwy szarej stanowiły punkty graniczne w psychologicznym continuum, a odstępy pomiędzy nimi przedstawiały- się dla człowieka jako jednakowe. Okazało się, że szczurom także odstępy wydawały się jednakowe. Gdy odstępy te zaznaczymy na podstawowej linii wykresu, a na osi rzędnych logarytm czasu utajenia reakcji skakania do poszczególnych kart (rys. 19-14), otrzymujemy gradient w postaci linii prostej (na wykresie linia ciągła).

Zobacz

Uderzenie prądem po wyborze poprawnym

Muenzinger wykonał długą serię badań eksperymentalnych nad wpływem, jaki ma tzw. „kara”, wymierzana nie za wybory błędne, lecz za poprawne. Szczur miał do wyboru korytarz ciemny i jasno oświetlony. W szeregu prób oświetlano raz jeden, a raz drugi korytarz w porządku nieregularnym, do pokarmu jednak prowadził stale korytarz oświetlony. Szczury podzielono na trzy grupy, jedna grupa otrzymywała lekkie uderzenie prądem z podłogi w ciemnym korytarzu, druga w korytarzu oświetlonym, a u trzeciej w ogóle nie włączano prądu w żadnym z korytarzy. Urządzenie to i wyniki doświadczeń przedstawia rys. 20-10.

Zobacz

POPĘDY I PRZYNĘTY NEGATYWNE CZ. II

Rodzaje hamowania. Żeby jakaś przynęta była negatywna w stosunku do jakiejś innej przynęty b nie musi ona wcale być szkodliwa. Dwie przynęty mogą po prostu nie dać się pogodzić w tym sensie, że organizm nie jest w stanie zareagować dodatnio na obie jednocześnie. Jednym z kamieni węgielnych wielkiej pracy Sherringtona nad „działaniem integracyjnym układu nerwowego” (1906, 1947) było odkrycie zjawiska hamowania wzajemnego (reciprocal inhibition). Ruchy wzajemnie antagonistyczne, takie jak zwracanie oczu w prawo i w lewo, są regulowane przez odpowiednie ośrodki nerwowe w ten sposób, że zwiększona aktywność jednego mięśnia pociąga za sobą zmniejszenie aktywności jego antagonisty. Ten sam typ hamowania daje się zauważyć u ludzi w zjawisku skupienia i rozproszenia uwagi: zwracając uwagę na jeden przedmiot, przestaje się uważać na inny (str. 135, t. I).

Zobacz